سلام  ميگم كه چرا تو نظرسنجي شركت نمي كنيد؟!

1) قسمت شده اينكه من به دامي بخورم

                      يك عمرفقط چوب سلامي بخورم

                                      اين چند هزارمين شب بيداري است

                                                            بايد بروم دياسپامي بخورم

2) من آب گذشته ازسرم مي گويم

                     من عاشقم احمقم خرم مي گويم

                                       انگاركه چاره اي ندارم ديگر

                                                    من نام تورا به مادرم مي گويم

جليل صفربيگي

1) دستان مرا به زندگي بند دهيد

                     يك باربه من فرصت لبخند دهيد

                                    عمريست دچارمرگ مغزي شده ام

                                                    اعضاي مرا به عشق پيوند دهيد

2) اي كاش كه نمره ام درآن ليست نبود

                         اينگونه تمام هستي ام نيست نبود

                                       تقصيرتو بود و عشق پروسوسه است

                                                                خردا  معدلم اگربيست نبود

صادق حسيني

(a درياي دو چشمم زرخت درمد بود

                       آن شب كه غمم با سبلان هم قد بود

                                               خوش بود كه آمدي و اما افسوس

                                                          درقهوه ي چشمان تو فالم بد بود

(b رفتي زمن و دوباره من من ماندم

                         با فلسفه ي رفتن و ماندن ماندم

                                         درنيمه ي شب بي رخ تابنده ي ماه

                                                       با تيغ و رگ و خون مطنطن ماندم

 دو رباعي پيوسته از محمد حسن حيدريان

او زيباست

ملكه دراوج نيلي خود مي نماياند و آنچه بود و نبود و مرا نيز مسحورمي داشت

شده بوديم غرق درگرما  و مست جمالش

نا گهان همه جا را تاريكي چيره گشت

خدايا اين ديگرچه بلايي است؟! پس كو ملكه؟

مدتي مات و مبهوت، چه مدت؟ مجهول است

آن گاه كه خود يافتم، يافتم كه تو هستي و چشمانت و من

من كه گرمي و روشني روي ملكه را به سردي و ظلمات چشم تو فروخته بودم 

اما خود، غافل ازآن

معامله اي سودمند!! كاسبي هم نمي داني بدبخت! اين سخن عقلم بود

دلم اما غيرمي گفت، پيش برو

پيش رفتم، حيران و سردرگم

كوچه هايي بس تاريك و نمور

مرا چه حاصل ازاين سودا جز وحشت، جزحيرت

پرسيدم اين را ازدلم

صبررا نسخه ام داد، تاكي؟ نمي دانستم

همچنان مي رفتم كه ناگاه بارقه اي احوالم را دگرگون ساخت

وآن چيزي نبود جزاميد زيستن كه سيرچشمان تو مرا ازآن بهره مند ساخت

اين بود كه عقل را طعنه زدم ، حالا بگو كدام كاسبيم و هيچ نگفت.

                                                م.حیدر

به نام حضرت دوست

صدفي سرشارازمرواريد

مرواريدها غلتان غلتان

دريايي اززيبايي، ازاميد

آواي شرشر

من مي گريم، غم دارم

مي گويند اشك تسلاي دل است

آسمان نيزمي گريد

چه با شكوه است

آسمان خود را درغم من شريك مي داند

چه سيلي شود اشكهايمان با هم

روانه مي سازيمش سوي يار

رودي كه اقيانوسش خواهد خورد

هرچه باشد اين رود اميد آخراست.

م.حیدر

سلام - به نظرشما چه دلیلی باعث میشه که وقتی ما کعبی رو بعنوان یک مدافع راست سرعتی و تکنیکی دراختیارداریم مهدوی کیا بیاد جای اون بازی کنه و کعبی رو نیمکت بشینه و ازاونور زندی مجبوربشه دفاع بازی کنه  آیا  جام ملتها میدان آزمایش سیستمهای جدید و ابتکاری آقای قلعه نوعیه؟ آیا لازمه که عنایتی و خطیبی و هاشمیان همزمان تو زمین باشن؟ آیا عنایتی یک پیستون چپه؟ به هرحال ما که نفهمیدیم فلسفه ی چنین ارنجی چی بود   خدا خودش بخیرکنه  مطمئن باشید اگه همه جای خودشون بازی میکردن ما برای شکست دادن تیم قدرتمند ازبکستان اینقدربه زحمت نمی افتادیم.

نظرتون راجع به درصد موفقیت تیم ملی تو جام ملتهای آسیا چیه؟ با توجه به بازیکنا و مربیشون. بنظرمن که احتمال قهرمانی ۸۰٪ هستش. چون تقریبا بهترین بازیکنای آسیا رو دراختیارداره    بازیکنای با تجربه ای که بنظرمن هیچ نیازی به مربی ندارن مثل مهدوی کیا   نکونام   کریمی    رضایی    زندی      هاشمیان   تیموریان و... .

سلام میکنم به همه ی مادران بزرگوار و به همه ی مادردوستان عزیز و ولادت با سعادت

بانوی بزرگوار خانم فاطمه ی زهرا و روز مادر رو به همه ی شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض

میکنم. عزیزان چیزای زیادی برای دوست داشتن دردنیا وجود داره و دلمشغولیهای بسیاری

آدم میتونه داشته باشه اما مطمئنا" هیچ چیز و هیچ کس جای مادر رو نمیتونه بگیره. مادر  یه

چیز دیگه است   ازیه جنس دیگه است  فراتراز ماهاست. قربونش برم و برید الهی.

In the name of god

 If you……

اگه تو........

اگه تو بري زپيشم،مثل اول پاييزه

              شاخ وبرگ هستي من، زردوپژمرده ميريزه     

اگه تو باشي كنارم، مثل آخر زمستون

                شاخ وبرگ و روح و جونم، ميشه باز شكوفه بارون

اگه تو آتش عشقي، من مغ عشق تو هستم

                      تو بدون هرچي كه باشي ، من همونو ميپرستم

مادرم

م.حیدر

سلام علکم      میگم که  باورکنید تو این وبلاگ شعرای دیگه هم پیدا میشه   شما چرا به این یه دونه گیردادید؟

بسم الله الرحمن الرحيم

ديروزبه مزاررفتم و براي غربت و تنهايي خودم درلحظه ي مرگ،نوميدانه گريستم. حال غريبي بود وجزتو تنها خودم ميدانم كه چه برسرروحم آمده بود. داشتم ازدرون متلاشي ميشدم،اراده ام مرده بود، دچارتناقض شده بودم، خسته بودم و هستم ازاين بيهودگي و سركاربودن. اختيار، صبر، عدالت، ايمان و همه ي چيزهايي كه هويت يك انسان را تشكيل ميدهند، زيرسئوال رفته است. نمي خواهم به تو وبه حكومتت و... اعتراض كنم، بلكه تنها درد دلي است با تو كه خدايي و طاقت و توان شنيدن همه چيزرا داري! چراهاي زيادي درذهنم وجود دارد كه مطمئنا" تا آخرين نفس به جواب آنها نميرسم. براستي كه چقدر دشواراست به دوش كشيدن اين همه رنج، بدون اينكه اميد رهايي وجود داشته باشد. من زندگي را دوست دارم و نه مرگ را كه مرگ راه نجات نيست بلكه فنا شدن زندگي و شروع راهي ناشناخته و مجهول است درحاليكه من زندگي را مي شناسم، اما تداوم زندگي هم دلخوشي ميخواهد. كاش جاي من بودي هرچند ميدانم كه ميداني چه رنجي ميكشم و احساسم را خوب درك ميكني، مرا به صبر و شكيبايي ميخواني، ولي تا كي؟ تا نهايت بودنم! منتظرچه هستي؟ اصلا" چرا به بعضيها همه چيزميدهي و به بعضي ديگربسيارسخت ميگيري؟ كودكي كه به دنيا مي آيد چرا بايد نابينا باشد؟ چرا؟ و چراهاي بسيارديگر. كجاي زندگي اختيارمفهوم واقعي خود را پيدا ميكند؟ كسي كه حتي توانايي خريد يك قرص نان هم ندارد، اختيارش دركدام كنج خرابه ي زندگيش به تباهي رفته است؟ كدام اختيار؟! جبرمحيط آنچنان انسان را احاطه ميكند كه توان فكركردن به رهايي را هم نداري. خيلي وقتها با خودم فكرميكنم بالاخره خودت راه رهايي هرانسان را خواهي گشود و به آن عقيده دارم و ايمان، اما ميدانم راه چاره همان قناعت است، قناعت به هرآنچه هستي و هرآنچه داري واگرقانع نباشي بايد رنج بكشي. تو انسان را آنگونه خلق كردي كه بالاخره و با گذشت زمان با همه ي شرايط سازگارشود و اگرنشد... . كمتركسي پيدا ميشود كه حقيقتا" به رضاي تو راضي باشد،شايد هم نباشد. همه ي اينها به كنار، درمقام فريب خود با خود ميگوييم هيچ چيزجاي محبت را نميگيرد و دلمان را به محبتي خوش ميكنيم كه شايد انتظارش را ازعزيزانمان داريم اما خوب كه دقت ميكنيم، به نتيجه اي هولناك ميرسيم : ((محبت سيري چند؟!))، كجاست آن صداقتي كه ميبايست ازبرادرديني وحتي برادرتني خود انتظارداشته باشيم؟ آه آه و بازهم آه و هزاران آه و افسوس ديگرازدنيايي كه ميتوانست جورديگري باشد.

ازطرف كسي كه ازقرارمعلوم!! به رضاي تو راضي است.