وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پر کن قدح باده که معلومم نیست

کاین دم که فرو برم برارم یا نه

(( خیام ))

           و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

                         پلنگ من، دل مغرورم، پرید و پنجه به خالی زد

که عشق، ماه بلند من، ورای دست رسیدن بود. ((منزوی))